IDEOLOGIA ANTYFEUDALNA W ANGLII POD KONIEC XIV W.
W drugiej połowie XIV w. niezadowolenie z panujących stosunków spo-łeczno-politycznych było tak duże, że znalazło swój wyraz nie tylko w różnych formach oporu i walki chłopskiej, ale i w literaturze oraz piśmiennictwie tego okresu. Niezadowolenie też wzbudzał coraz mniej pomyślny dla Anglii przebieg wojny stuletniej, przynoszącej korzyści tylko bogatym feudałom, którzy łupami wojennymi starali się rekompensować kryzys wielkiej własności w Anglii. Krytykę wywoływała też działalność Kościoła i ciążąca Anglii coraz bardziej zależność od papiestwa, tym bardziej że przebywający w tym czasie w Awinionie papieże popierali w wojnie stuletniej Francję. W związku z tym Edward III wydał w 1353 r. statut zabraniający kierowania spraw poddanych angielskich do sądów papieskich i odmówił papieżowi płacenia corocznej daniny w wysokości 1 tys. funtów szterlingów, wprowadzonej jeszcze za czasów Jana bez Ziemi. Władza królewska zabiegała o uwolnienie Kościoła angielskiego spod wpływów papieskich i do większego podporządkowania go królowi. Te dążenia znajdowały poparcie wśród rycerstwa i mieszczaństwa, patrzących wrogo na bogactwa Kościoła i pragnących jego reformy poprzez zmniejszenie kosztów utrzymania Kościoła i pozbawienie go ogromnych posiadłości ziemskich.
