POCZĄTKI WOJNY STULETNIEJ
W 1328 r. wymarła we Francji starsza linia Kapetyngów i na tron wstąpiła młodsza jej gałąź - Walezjusze. Do korony francuskiej rościł sobie też pretensje król angielski Edward III (1327-1377), będący wnukiem króla francuskiego Filipa IV Pięknego poprzez swoją matkę Izabelę. Wrogie stosunki między Anglią a Francją miały jednak znacznie szersze podłoże. Polityka królów francuskich, zmierzająca do zjednoczenia wszystkich ziem Francji w jej naturalnych granicach, znalazła się w konflikcie z tendencją angielskich Plantagenetów do szukania ekspansji na tym terenie. Przedmiotem sporu stała się zwłaszcza ta część Akwitanii, która znajdowała się jeszcze w rękach angielskich. Dodajmy do tego podsycanie przez Francję oporu Szkotów w ich walkach z Anglią, a będziemy mieli już główne polityczne przyczyny wojny stuletniej Anglii z Francją (1337-1453).
O jeszcze jednej, gospodarczej przyczynie wojny stuletniej należy wspomnieć ze szczególnie dużym naciskiem. Idzie tu o Flandrię, głównego odbiorcę wełny angielskiej. Aby uniemożliwić Francji użycie Flandrii jako bazy wypadowej przeciwko Anglii, Edward III uciekł się do nacisku ekonomicznego na ten kraj, zakazując wywozu wełny angielskiej i polecając w odwet za aresztowanie we Flandrii kupców angielskich uwięzić przebywających w Anglii kupców flandryjskich.
