POWSTANIE CHŁOPSKIE W 1381 R.
Szczególnie duże niezadowolenie wśród chłopów angielskich wywołały nowe podatki, przeznaczone na pokrycie kosztów wojny z Francją, wznowionej przez następcę Edwarda III na tronie angielskim, Ryszarda II (1377-1399). Pogłówne zostało ściągnięte w 1377 r., następnie w 1379 i 1380 r.,przy czym w 1380 r. było trzykrotnie wyższe od poprzedniego. Podatek ten, w połączeniu z nadużyciami dokonywanymi przy jego ściąganiu, skutkami wspomnianej już „czarnej śmierci\" oraz narastaniem nastrojów antyfeudalnych, stał się już bezpośrednią przyczyną wybuchu powstania chłopskiego.
Powstanie zaczęło się na wiosnę 1381 r. w południowo-wschodniej Anglii od ataku na powszechnie znienawidzonych poborców podatkowych. Gdy 2 czerwca udał się do zbuntowanej wsi oddział wojska królewskiego, by przywrócić spokój i porządek, powstańcy otoczyli oddział i zmusili jego dowódcę do złożenia przysięgi, że nigdy nie weźmie udziału w podobnej akcji. Stopniowo powstanie zaczęło się rozprzestrzeniać na inne hrabstwa, przy czym najbardziej zorganizowany charakter miało w sąsiadujących z Londynem hrabstwach Essex i Kent. Niejednokrotnie chłopi znajdowali poparcie wśród biedoty miejskiej. Oddziały powstańcze niszczyły po drodze szlacheckie dwory, plądrowały zabudowania manorialne, przy czym przedmiotem ich poszukiwań były zwłaszcza rejestry dworskie (manor rolls) i inne dokumenty, ustalające wysokość chłopskich świadczeń na rzecz panów. Dokumenty te były z reguły niszczone przez powstańców we wszystkich napotkanych dworach. Powstańcy atakowali również klasztory. Od początku głosili postulat zlikwidowania poddaństwa oraz niesprawiedliwości społecznej i zaprowadzenia pewnych reform.
